W Kościele katolickim 1 listopada, dzień Wszystkich Świętych obchodzony jest od IX wieku. Tego dnia Kościół czci wszystkich, którzy weszli już do Królestwa Niebieskiego. Uroczystości tego dnia dotyczą nie tylko osób beatyfikowanych i kanonizowanych, ale również wszystkich zmarłych wiernych, których cechowała świętość za życia. Jest to moment zadumy i refleksji nad przemijaniem życia, czasem jaki już minął i jaki jeszcze nam pozostał.

Obchody dnia Wszystkich Świętych mają swe źródła w tradycji otaczania czcią męczenników, którzy oddali życie za Chrystusa, stanowiąc przykład do naśladowania. Dzień 1 listopada przypomina też o wspólnocie jaką tworzymy ze Świętymi, otaczającymi wiernych opieką. W tym dniu prosi się o wstawiennictwo Wszystkich Świętych dla szczególnie ważnych wydarzeń w życiu Kościoła. Święto to nazywane jest różnie przez wiernych innych wyznań chrześcijańskich, takich jak np. anglikanizm czy pewne odłamy luteranizmu.

Jest to dzień szczególnej refleksji, która powinna budzić radość i nieść nadzieję dla każdego żyjącego wiernego. Tego dnia uświadamiamy sobie, że Wszyscy Święci orędują za tymi, którzy odeszli i tymi którzy wciąż przebywają ziemską drogę, aby przystąpić do grona szczęśliwych bytów niebieskich. Wszyscy Święci uświadamiają nam, że jak śmierć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol. Żar jej, to żar ognia. Stąd też głęboka i przenikliwa radość z nadziei na życie wieczne, powinna cechować świętowanie tego dnia.

Właściwym Dniem Zmarłych jest dzień 2 listopada, kiedy to w Kościele wspomina się wszystkich zmarłych wiernych, dzień ten zwany jest Dniem Zadusznym lub po prostu Zaduszkami. Za czas powstania tej tradycji przyjmuje się wiek X, a dokładnie rok 998, kiedy to we Francji św. Odylon, opat zakonu św. Benedykta w miejscowości Cluny, ustanowił 2 listopada dniem modlitwy za wszystkich zmarłych jako swego rodzaju przeciwwagę dla pogańskich obrządków oddawania czci zmarłym. Tradycja ta rozprzestrzeniła się w zachodniej Europie, a w wieku XIII stała się w Kościele powszechnym zwyczajem. W XX wieku papież Benedykt XV zezwolił, aby w Kościele kapłani mogli odprawiać tego dnia 3 msze – jedną w intencji przyjętej od wiernych, drugą w intencji zmarłych wiernych a trzecią w intencji papieża.

Tego dnia w Kościele wspomina się zmarłych, którzy w czyśćcu pokutują za ziemskie grzechy oczekując na łaskę wejścia do Królestwa Bożego. Aby pomóc pokutującym duszom wierni Kościoła modlą się za nich do Boga, uzyskując odpusty zupełne. Tak więc to 2 listopada jest dniem, który można określić jako Dzień Zmarłych, choć nie funkcjonuje on oficjalnie pod taką nazwą. Określenie to w odniesieniu do 1 listopada miało swoje korzenie w poprzednim systemie politycznym, kiedy to starano się aby dzień ten miał charakter świecki i nazywano go dniem Wszystkich Zmarłych lub Świętem Zmarłych.

Zarówno w dzień Wszystkich Świętych, jak też w Zaduszki odwiedza się groby swoich bliskich, zapalając znicze, modląc się i wspominając zmarłych. Zwyczaj taki praktykuje także wiele osób niewierzących, które traktują go jako wyraz szacunku dla zmarłych. Symbolem pamięci o naszych bliskich jest tradycja zapalania zniczy oraz składania kwiatów na grobach. Ten zwyczaj ma swe źródła w dawnych obrządkach pogańskich, kiedy to wierzono, że zapalanie ognia na grobach, miało ogrzewać dusze zmarłych, które błąkały się po ziemi.