Gdyby głos Mokszy był słyszalny szybko ujęlibyśmy sprawcę – pamięta ona bowiem krzywdy, których nie odpokutowano. Widzi czyny, które mają pozostać w cieniu. Słyszy imiona tych, którzy wierzyli, że umkną sprawiedliwości. Gdy słońce zacznie chylić się ku ziemi — przyjdzie czas rozliczenia. Nie przez ludzi. Nie przez prawo. Lecz przez to, co starsze od jednego i drugiego w Lesie Skazańców. Bo gdy wina zostanie nazwana, kara musi zostać należycie wymierzona.
Cienie wydłużą się na zboczach, wiatr nasłuchując ucichnie, a słońce zacznie miękko osiadać na horyzoncie nad Kopcem Krakusa – nie będzie już miejsca na ciężkie myśli. Zostanie tylko ulga, śmiech i to szczególne uczucie, gdy świat znów wraca na swoje miejsce. Będzie to chwila na świętowanie. Wtedy pod Kopcem zabrzmi „Żmij” — żywiołowo, donośnie, z ogniem w dźwiękach i radością w opowieściach. Pieśni o dawnych bogach, o ludziach i ich losach — ale tym razem niesione lekką nutą zwycięstwa.
Bębny poprowadzą kroki. Struny poderwą do tańca. A głosy poniosą się daleko ponad miasto, jak echo starego świata, który dobrze wie, kiedy należy się cieszyć.
Przyjdź na zachód słońca. Zostań na muzykę. Bo gdy sprawiedliwość już się dokona… najlepsze, co można zrobić — to świętować.
Biuletyn Informacji Publicznej
